Architectuur als dwangbuis

Niet alleen ultramoderne technologie kan voor een ‘technological singularity’ zorgen, ook doodnormale bakstenen kunnen zorgen voor architectuur die het leven van mensen beheerst en de bewoners ondergeschikt maakt aan een groter doel door middel van techniek. Waarin dit het dagelijkse leven van iemand is:

  • 22:00 -1. Slapen gaan om 10 uur
  • 6:00 –  2. opstaan na 8 uur slaap
  • 6:05 –  3. 5 min. Gymnastiek;
  • 6:15 –  4. wassen 10 minuten;
  • 6:15 –  5. douchen 5 minuten;
  • 6:20 –  6. Aankleden 5 minuten;
  • 6:25 –  7. Naar de eettafel lopen;
  • 6:28 –  8. Eten
  • etc.

Wij kunnen ons weinig voorstellen van een universeel genormeerde levensstructuur waarin iedereen op een gestandaardiseerde manier leeft, in onze westerse samenleving vieren wij juist het individualisme. In de Russische constructivistische architectuur rond 1920 werd de gebouwde omgeving ingezet om deze uniformiteit tot stand te brengen. Mensen werden geacht in kleine appartementen te leven waarvan Type F één van de meest efficiënte types was voor een woonvorm die nog vergelijkbaar is met wat wij gewend zijn; een klein appartement voor drie personen met een woonoppervlak van 27m² (9m² per persoon). In het Narkomfin gebouw (1928, Moskou) ontworpen door de architect Ginsburg werd type F toegepast.

Doorsnede Narkomfin gebouw




Gestandaardiseerde minimale kitchenette uit 1929


Kameraad Kuzmin ging zelfs nog een stap verder en beschreef per minuut hoe er geleefd moet worden in een voorstel voor een collectieve manier van wonen dat in 1930 werd gepubliceerd in het Russische tijdschrift Sovremennaja Architektura (Hedendaagse Architectuur).

Eén van de meest radicale voorstellen (het is nooit gebouwd) is de Dom Kommuna van Barsc en Vladimirov: Eén groot complex voor ongeveer 1700 mensen waar de privé-woonruimte tot een minimum is teruggebracht. Ook het gezin wordt bij dit project totaal anders benaderd: Het wordt gesplitst in verschillende onderdelen te weten ouders, productieve volwassenen, baby’s, kleuters en schoolgaande kinderen. Elk van deze groepen heeft zijn eigen gedeelte in het gebouw. Zelfs het gehele leven wordt opgesplitst in twee ongelijke delen, namelijk het overheersende sociale gedeelte tegenover het individuele gedeelte dat is geminimaliseerd tot het slapen. Deze splitsing is voortgekomen uit intensieve studies naar niet alleen het dagverloop maar ook de gehele levensloop van de bewoners welke worden gestandaardiseerd en gestuurd door het gebouw – ‘de vormen van het socialistisch bestaan zijn niet opgevat als dialectisch, in beweging zijnde, maar als een soort monotoon, niet veranderend bestaan.’

De mens als uniforme, gestandaardiseerde drone. Mogelijk gemaakt door technologie en architectuur!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s