Auteursarchief: gogbot09

BENGA: HET BESTE VAN BEIDE WERELDEN

Als je de naam Adegbenga Adejumo in je paspoort hebt staan, is het niet vreemd dat je vrienden je aanspreken met het afgekorte Benga. Vanuit Croydon, Zuid-London verrast deze jonge twintiger sinds al ettelijke jaren de wereld met een uitzonderlijk hoge kwaliteit dubstep, niet zelden gebruik makend van akoestische drums. Zijn tweede album ‘Diary of an Afro Warrior’ wordt binnengehaald als één van platen binnen het dubstepgenre waarnaar het meest reikhalzend wordt uitgekeken. Benga stelt allesbehalve teleur, maar hij wil en krijgt meer.

Hij staat dit jaar op Lowlands met zijn maten Skream en Artwork onder de naam: Magnetic Man. Op GOGBOT 2010 Festival treedt de meester van de diepe bassen aan met MC Youngman. Diep in de slotnacht laat hij horen hoe spetterend dubstep hoort te klinken; de twee gaan volledig op in hun show en een van voor tot achter dansend Atak gaat gewillig door de knieën. Een uur eerder spreekt de praatgrage Benga honderduit over de invloed van technologie, machines en singulariteit op zijn leven en werk.

“Machinerie en technologie; het is waanzin in mijn persoonlijke leven én mijn artistieke output. Het hele nieuwe Magnetic Manalbum is erop gebaseerd zelfs; op het feit dat waar je ook gaat, je er niet onderuit kunt: het is overal. Het is niet aan de mens om banken te controleren bijvoorbeeld: dat doen machines. Of als je het over sociale contacten hebt, je houdt contact met je vrienden door middel van Facebook en Twitter, maar wat is er geworden van op visite gaan bij mensen en het één op één menselijke contact in het echte leven? “

HELFT
“Ik weet welke rol deze sites spelen in mijn huidige leven. Ik het is soms ook wel beangstigend, want ik breng al de ene helft van mijn tijd door in de studio en achter computers om muziek te maken. Voor ik er erg in zou hebben, kon ik zomaar de andere helft achter de laptop of op mijn telefoon [Benga zit het hele interview met zijn Blackberry in de hand, alsof hij ermee vergroeid is] doorbrengen en zo praten met mijn vrienden. Het is letterlijk een heel bewuste keuze om dat niet te doen en wel een sociaal wezen in ‘real life’ te zijn.”

SPREKEN
“Als ik wakker wordt, is het eerste dat ik doe mijn computer aanzetten, mail en Facebook checken. En [zwaait weer met zijn Blackberry] doordat telefoons zo waanzinnig veel kunnen tegenwoordig… met de mogelijkheden komt ook het gebruik ervan. Letterlijk waanzinnig zelfs. Ik ben oud genoeg om de tijd zonder smartphones te kennen. Nu hebben kinderen van amper tien jaar oud er al één. Zodra ze leren spreken hebben ze zo’n ding. Leren ze nog wel spreken, echt spreken?”

KWIJT
“Mijn telefoon raak ik nogal erg vaak kwijt en dan valt me pas op hoeveel tijd is over heb opeens. Dat heeft me doen inzien dat ook al ben ik het ding niet kwijgt, ik eens in de zoveel tijd moet zeggen dat het wél zo is, alleen al om die vrijheid en rust te voelen. Mensen bellen of sms-en of mailen je om de kleinste onzin. Daar moet je dan steeds weer op reageren; kost toch weer elke keer een paar seconden van je leven die nooit meer terugkrijgt.”

VOORDELEN
“Zonder de opkomende technologie en voortdenderende ontwikkelingen zou ik mijn werk als artiest en producer nooit hebben kunnen doen, althans niet op dit niveau. Het is goedkoper en makkelijker om een studio op te bouwen en bovendien heb je het sneller onder de knie dan met oudere apparatuur. Zodoende zijn Skream en ik al waar we nu zijn op deze jonge leeftijd van pas 24 jaar oud. Voorheen waren producers midden-dertig voordat ze zo’n geluid uit een echte studio kregen. Een ander immens voordeel aan de huidige technologie staat is dat het internet een enorme vlucht genomen heeft. Daardoor kunnen mensen nu in horen wat wij doen en heeft dubstep zich kunnen verspreiden over de hele wereld. Dat was nog maar een tiental jaren of zo geleden vrijwel ondenkbaar geweest, zeker op deze schaal.”

POSITIEF
“Elk positief heeft een negatief, maar ik zie het vooral als een positief iets dat heel veel mensen toegang hebben tot apparatuur, hoewel bijzonder veel ronduit dramatische muziek het web opgeslingerd wordt. Tegelijk is de winst dat de wel kwalitatief hoogstaande muziek die anders veelal ondergronds gebleven zou zijn, nu wel gehoord wordt. Die winst, die positieve kant van het verhaal, overstijgt de overvloed aan bagger van alle kanten voor mij. Als je dat trouwens al als negatief zou moeten benoemen; je kunt het ook zien als een uitlaatklep namelijk.”

SCENE
“Mensen om ons heen maakten dezelfde muziek op hetzelfde moment. Er was een echte scene en de muziek speelde een extreem belangrijke rol in ons aller levens. We luisterden naar letterlijk alles. Anything goes. Je kunt maar zover komen in de schaduw van anderen; wij wisten wat er speelde en maakten nieuwe dingen. Alles wat niet lijkt op wat anders wordt groot. Mensen spitsten de oren omdat wij anders klonken. Ook was er een echte en hechte groep mensen die je in ‘real life’ kende. Je zag mensen in de platenzaken, in kelders waar we feesten gaven, bij vrienden thuis waar we naar platen luisterden. Die club gaf de buzz via mond tot mond reclame door; een sneeuwbaleffect was al snel geboren. Het internet nam daarna over en de eenmaal rollende bal werd een complete lawine. Zo zie je inderdaad in het ontstaan van dubstep en de daarop volgende groei van het genre, in ieder geval voor Skream en mij en mijn vrienden, de connectie tussen een kleine gemeenschap van mensen die elkaar dagelijks zien, spreken, samen werken en de rol van de technologie in het kunnen maken van onze muziek en de invloed van het internet in de verspreiding ervan.”

ZONDER?
“Op dit moment in mijn leven kan ik goed zonder. Ik vond het absoluut heerlijk toen ik twee, drie maanden zonder telefoon leefde. Die rust was ‘bliss’. Alhoewel: aan de andere kant, als het over technologie gaat, is de telefoon mijn grootste vriend en mijn grootste vijand. Gisteren was ik in Engeland en het ding rinkelde de hele tijd. Mensen weten dat je er bent en willen wat van je. Dan wil ik weer dat ik het ding kwijt zou zijn. Zoals ik al eerder zei: aan alle goede dingen, zit ook een slechte kant. Normaal zie ik graag en vooral het positieve, maar met mijn telefoon weet ik dat zo net nog niet. Al hangt het ook van de omstandigheden af. Ik heb nu geen vriendin. Had ik wel een relatie, dan zou ik rustig op de bank willen zitten met mijn vrouw en genieten; in rust, geen gedoe, geen gerinkel. Nu is de telefoon juist ook een manier om ervoor te zorgen dat ik geen avond alleen thuis hoef te zitten…”

HET BESTE VAN TWEE WERELDEN
“Toen ik negen was, nam ik al met mijn cassetterecordertje stukjes van her en der op en maakte er een mix van. Ik deed van alles en nog wat muzikaal, piano, drums. Akoestisch, elektrisch, ‘whatever’. Nu zit ik voornamelijk in de elektronische hoek, toch kan ik me voorstellen dat mijn muziek akoestisch uitgevoerd zou kunnen worden, bijvoorbeeld door een orkest als Zeitkratzer. Ik luister zelf naar dat soort muziek, ik haal er inspiratie uit en probeer in mijn achterhoofd mijn werk uitvoerbaar te maken voor een orkest… Zo zie je maar: dan zit ik in mijn huisstudio met alleen maar elektronica en toch denk ik aan de akoestische klankwereld. Hoe snel de technologie ook gaat, er is zelfs voor iemand die er zo middenin zit en zo door in beslag genomen wordt, persoonlijk en artistiek, altijd een noodzakelijke plek en rol voor het niet-technologisch. Die balans slaat volgens mij altijd positief uit en haalt het beste in beide werelden naar boven; zolang je je maar bewust bent van de kracht van allebei.”

DORIAN CONCEPT: VERSLAAFD AAN TECHNOLOGIE, DROMEND VAN EEN AKOESTISCHE TOEKOMST OP EEN BERG IN NIEUW-ZEELAND

Whizzkid, elektronicatovenaar, wonderkind: Dorian Concept voldoet aan al deze trefwoorden. Tegelijk is hij geen volbloed nerd; hij tekent zonder omhaal voor één van de meest energieke en op het zelfde moment muzikaal intrigerende sets van de tweede GOGBOT 2010-nacht. Als mid-twintiger is deze geboortige Oostenrijker een globetrotter met bekendheid over de hele wereld en met diezelfde hele wereld in zijn binnenzak; de smartphone. Vergroeit is hij met het apparaat, maar verlangen doet hij naar Nieuw-Zeelandse totale rust. Dorian Concept over de fnuikende fuik van technologische invloed op het dagelijks leven van de jonge artiest.

“Mijn persoonlijke leven wordt totaal, maar dan ook totaal geregeerd door technologie en machines. Er zijn door het vele reizen momenten dat ik zonder adapter of zo zit; momenten van volledige paniek zijn dat. Momenten dat ik niet kan downloaden of mailen of iemand een sms sturen; horror. De enige macht die ik over mijn apparaten heb, is dat ik ze slecht behandel. Daardoor doen ze het dan soms niet. Dan heb ik ze ook niet meer, draai ik zowat door en nuja: wie heeft dan eigenlijk de macht over wie?”

“Eigenlijk heb ik ook wel genoten van die tijden zonder mijn laptop te kunnen gebruiken en niet gebeld te kunnen worden. Even helemaal niets. Het was ook een realisatie hoezeer mijn leven aan elkaar hangt van interfaces en beeldschermen. Al kwam ook wel weer angstaanjagend snel een schuldgevoel boven; ik ben een dolende ziel in een donker woud zonder de apparaten. En bovendien komt met deze technologie ook een zeker verwachtingspatroon van mensen bovendrijven. Van anderen en door projectie ook weer op mijzelf; als ik bijvoorbeeld een dag of twee niets post op Facebook dan zijn volgers al beledigd, omdat je ze geen aandacht geeft. Klip en klaar: ik ben zwaar, zwaar verslaafd.”

“Het is vergelijkbaar met drugsverslaving, maar dan een collectieve drugsverslaving. We zijn allemaal junkie en ik nog erger, want als elektronische muzikant, kan ik al helemaal niet zónder bestaan. Daarmee krijg ik ook nog een hele ketting aan verslavingsgedrag, want ook zonder die muziek kan ik niet leven, dus ook aan die apparaten hang ik, kan ik niet meer loslaten. Zeg ik nu.”

“Ik droom van een bestaan vanaf mijn veertigste in een freejazzclub op een berg in Nieuw-Zeeland, werkend als geluidtechnicus. Een wereld van isolatie daar; heerlijkheid. Ik ben ergens wel een verstokte romanticus; net zoals vrouwen van rond de dertig erachter komen dat werk alleen en contacten met vriendinnen en wat geklooi via het web ook niets brengt en dus een partner willen; de machines voor de man en daarna de kinderen inruilen, zo zie ik het ook voor me op de droomplek. Niet volledig alleen, wel afgesloten van het internet, maar met een dame aan mijn zijde.”

“Op dit moment spiegel ik me het fata morgana voor waarachtig offline te leven te kunnen. Juist omdat ik het nu niet kan, is dat een interessant gedachtenexperiment. Het geeft me ook fundering en houvast binnen de huidige verslaving. Nu leef ik de illusie dat ik teveel gebruik maak van internet en machines en dat ik dat minder moet doen en dat ik ook daadwerkelijk afbouw. Tegelijk weet ik dat ik het gewoon net zoveel, zo niet meer gebruik. Ergens geeft het berusting toch die oase voor ogen te hebben al dat het ooit echt zonder zal kunnen. Het is geen bewust proces zoals de AA om van de verslaving af te komen. Het is een droom, maar wel één die werkelijkheid zal worden; zal moeten worden. Het is ook een moment waarop mijn leven de cirkel rond maakt, want ik begon op akoestische instrumenten, speel nu volledig elektronisch en als het weer terug is op het akoestische vlak, dan kan ik ook ‘akoestisch’ in de rest van mijn leven toe.”

Een terugblik: De Zaterdag.

Aan elk goed feest komt ooit een eind, ook aan GOGBOT2010. Denk maar niet dat we eruit gaan met een slap deuntje. Nee, ook een suffe sluitingsceremonie, nee. GOGBOT gaat in de slag met het betere knallende slotakkoord. Op de Oude Markt een bonte stoet aan improviserende en lichtelijk extreme acts.

Op de Oude Markt liep de expo nog steeds als een trein, onder andere met dit autonoom rijdende object dat de confrontatie aanging met voorbijgangers en kinderen uitlokte tot een spelletje:

Op het podium stonden verschillende acts die het winkelende publiek trakteerden op een flinke dosis beats, met onder andere Astroposer:

Tussen de hoofdacts door verzorgde Tess Walkowski haar persoonlijke en unieke drum+zang performance, meerdere malen per dag:

Toen de avond viel in Enschede verscheen Knalpot op het podium met hun unieke mengeling van stijlen met een flinke dosis improvisatie:

Later verhuisde Gogbot voor de laatste maal naar de Atak waar onder andere Eprom een donderende set neerzette:

Maar alles bleek slechts een warming up te zijn voor de grootmeester van de dubstep: BENGA! die samen met MC Youngman broekspijpen liet wapperen en lijven liet wobbelen op de meeslepende ritmes en diepe bassen.

Gogbot up close en personal met de godfather zelf:

Na deze geweldige acts hielden Brutuzz vs Gomez de Atak tot in de late uurtjes in beweging! En zo kwam er een eind aan een geweldige editie van Gogbot waarin het thema van The Singularity een sterk overkoepelende conceptuele paraplu was waar een grote verscheidenheid aan acts, performances, tentoonstellingen en lezingen hun plek onder konden innemen.

Op naar GOGBOT2011!

Een terublik: De Vrijdag.

Vrijdag op de Oude Markt was er vanalles te beleven op GOGBOT2010!

Van ear-bleeding noise in een dome met strobes…

tot de Neverporn Community die hun show opvoerden tijdens het gehele festival:

In de open lucht AtomTM in een prachtig samenspel met de projecties van Hester Scheurwater:

En later op de avond stond Hellfish:

Ondertussen ging de expo in de Grote Kerk gewoon door met onder andere de vissen van Frederik de Wilde en de video’s van Julika Rudelius.

Het hart van Jaap Mutter klopte rustig door…

…Terwijl het later op de avond het van hard tot harder ging in de Atak.
Van Dorian Concept:

Via Rioteer zijn Gameboy 8-Bit set:

Via de energieke set van Broken Note:

En Loops Haunt:

Tot de ziekheid van Sickboy:

Naar de verzengende harde beats van Ladyscraper!:

Waarna het nog lang onrustig bleef in de Atak, zich voorbereidend op de zaterdag!

Een terugblik: De Donderdag.

Donderdag begon met de ijzersterke opening van Etienne de Crécy op de Oude Markt, gevolgd door het Audiovisuele spektakel in de Atak.

De donderdag:

Opbouw Cube-Stage door 1024 Architecture uit Parijs.

Opbouw Grote Kerk expo.

De Franse meesterproducer Etienne de Crécy (onder andere bekend van zijn werk met Air en Daft Punk) tekende op de donderdagavond op een volgepakte Oude Markt in Enschede voor de spectaculaire aftrap van GOGBOT2010 Festival.

Terwijl op het plein rond de Grote Kerk een rijkgeschakeerde waaier aan kunst en performance te beleven was, trok De Crécy met zijn melodieuze electro fiks van leer. Zijn show was echter niet alleen een lust voor de oren. Het Parijse 1024 Architecture toonde op de CUBE-constructie wat hightech videomapping tegenwoordig mogelijk maakt. Hun post-moderne lichtarchitectuur contrasteerde prachtig met de ronde kerkramen naast het podium.

Na deze overweldigende opening ging het verder in de Atak, waar Carsten – Alva Noto – Nicolai zijn UNITXT performance in uitvoering bracht; een overweldigende hightech show vol indringend geluid en dito beeld.

Hier is een interview te lezen dat GOGBOT deed met Carsten Nicolai over zijn ervaringen met ‘Singularity’ in zijn dagelijkse leven en kunst.

Ondertussen was ook de expositie in de Grote Kerk van start gegaan, met onder andere de spannende installatie 334m/s van Carsten Nicolai: twee lange buizen gevuld met gas waar eens de paar minuten vlammen hun weg doorheen vinden. De installatie Liquid Space van Daan Roosgaarde ging een relatie aan met de grote aantallen bezoekers door te reageren op hun aanwezigheid, licht- en geluidssignalen afgevend en bewegend boven de hoofden.

Na Alva Noto was het de beurt aan de Japanse 8-bit kleurenpracht van YMCK in de Atak.

Na YMCK bleef het nog lang onrustig in de Atak met 030303, Digital Scaramouch, Makks, Rokus en anderen!

Na deze geweldige eerste dag ging Gogbot slapen, zich voorbereidend op de volgende dag met meer muziek, visuele kunst en gezelligheid.

ALVA NOTO: SINGULARITEIT EN ARISTOTELES

Carsten – Alva Noto – Nicolai bracht tijdens GOGBOT2010 zijn UNITXT performance naar Atak; een overweldigende hightech show vol indringend geluid en dito beeld. In de Grote Kerk is bovendien één van zijn kunstwerken te zien; een installatie die opvallend lowtech is. Tussen de abstractie van UNITXT en de bijna tactiele onmiddellijkheid van een puur natuurlijk fenomeen vind je de mens Carsten Nicolai. Wat is voor hem de impact van singulariteit? Een interview.

“Ik denk dat we allemaal dezelfde ervaring delen. We zitten in de val van technologie. Iedereen weet en voelt dat we momenteel gedomineerd worden door technologie. Naar mijn eigen gevoel en ervaring worden we teveel geregeerd erdoor zelfs. Ik ben van de generatie waarvoor tien, vijftien jaar geleden die invloed nog lang niet zo sterk was, zonder internet en instant-informatie; zonder informatie-overdaad. In de komende vijf tot tien jaar leren we, naar mijn idee, een natuurlijke relatie op te bouwen met technologie. Dat is ook noodzakelijk denk ik. Wat doen mensen als eerste elke ochtend? Laptop aan, email checken, enzovoorts. Ook als het niet nodig is. We hebben allemaal een soort verslaving aan het verbonden willen zijn.”

“Om werk te maken, mijn kunst, is het nodig om jezelf te leren kennen, op jezelf te zijn. Dat moet je leren te doen, juist zonder verbonden te zijn. Dan kan het internet en de informatietechnologie een hulp zijn in het scheppingsproces. Dat is prima en prachtig, maar je moet ervoor waken dat het een second life wordt. Daardoor maak je namelijk in de echte wereld niets (meer). Daartoe koester ik de grote droom een vorm van online isolatie of kluizenaarschap te kunnen hebben voor mezelf.”

“Wat ik doe als Alva Noto, de muziek, de visuals, kan ik alleen maken, dankzij diezelfde technologie die beschikbaar is, snel genoeg werkt en ga zo maar door. Ik zou anders waarschijnlijk niet eens ooit een album hebben kunnen maken. Zonder toegang tot deze technologie zou ik ook niet als muzikant gezien worden. Mijn werk als Alva Noto begint en eindigt met technologie. Natuurlijk heeft technologische vooruitgang dus duidelijke voordelen. Om Aristoteles te citeren: “Het ware talent schuilt in de kracht van het doseren” Dus: jazeker, het vergiftigt je, maar je moet het met mate gebruiken.”

“Het werk in de kerk is natuurkundige ‘basics’. Het is juist een uitdaging voor me om werk te maken dat kan bestaan juist, zónder afhankelijk te zijn van technologische of digitale middelen. Ik zit als mens juist precies in het midden tussen de extremen van superdigitaal en supernatuurlijk. Ik ben weliswaar gekend en bekend om de uitersten, maar voor mij ligt de artistieke drive in het middengebied. Wetend dat je niet dit of dat wil doen, de extremen kennend, stelt je als artiest en als mens in staat op je eigen pad te trekken en te ontwikkelen. Voor mij ligt dus in het spectrum tussen de polaire einden de grootste aantrekkingskracht én de mogelijkheid bij uitstek tot groei.”

Spectaculaire opening GOGBOT2010

De Franse meesterproducer Etienne de Crécy (onder andere bekend van zijn werk met Air en Daft Punk) tekende gisteravond op een volgepakte Oude Markt in Enschede voor de spectaculaire aftrap van GOGBOT2010 Festival.

Terwijl op het plein rond de Grote Kerk een rijkgeschakeerde waaier aan kunst en performance te beleven was, trok De Crécy met zijn melodieuze electro fiks van leer. Zijn show was echter niet alleen een lust voor de oren. Het Parijse 1024 Architecture toonde op de CUBE-constructie wat hightech videomapping tegenwoordig mogelijk maakt. Hun post-moderne lichtarchitectuur contrasteerde prachtig met de ronde kerkramen naast het podium.

De Crécy’s show toonde meteen de kracht van het thema van GOGBOT2010. Hoezeer kun je geleefd worden door machines? Of door je mobiele telefoon met filmfunctie? Letterlijk honderden mensen keken niet zélf naar het podium, maar via het schermje van hun telefoon. Opnemen en delen met thuisfront of internet; is dat tegenwoordig belangrijker dan de onmiddellijke ervaring live? Vragen die ongetwijfeld verder tijdens het festival in verschillende vormen de revue zullen passeren.

Voor nu: we kijken even naar de beelden….